Woensdag 12 Januari 2005 at 11:39 pm
Vandaag in de boerderij het avondvullende programma "Spek" van Ronald Goedemondt gezien. Ronald heeft in november 2003 zowel de jury- als de publieksprijs van het Cameretten
Cabaretfestival gewonnen. Dus dat belooft wat.
Express heb ik helemaal niet voorbereid en niets gelezen. Ik weet hoe
de man heet, meer niet. Dus als Ronald opkomt, zie ik een warrig hoofd
met haar, een strakke vouw in de broek, een mooi overhemd en een ietwat
schuchtere jonge man die nog niet precies weet hoe hij wat wil brengen.
Hij begint zijn verhaal. Het duurt even, twee, misschien drie minuten
en dan komt ie los. "Je kent mij niet, je weet niet wie ik ben". Hij
begint een verhaal, een kwinkslag, volgende verhaal. Ik zie een acteur,
een cabarettier, een conferencier. Het verhaal komt op dreef, soms
serieus, dan verwacht je nog serieuzer maar dan komt er zo'n rare
wending, zo absurdistisch dat je niet anders kan dan lachen.
Ronald verteld (blijkt achteraf) hetzelfde programma als op het
camaretten cabaretfestival. Alleen nu dus avondvullend. Veel van zijn
grappen zijn voor mij nieuw, doen het ook erg goed in deze (moeilijke)
zaal. Of hij 'theatermanieren' gebruikt, acteert of dat hij 'per
ongeluk' de juiste mimiek treft, dat zie ik niet. Maar hij bespeelt de
zaal prachtig. Hij laat een stilte vallen, een enkele seconde, trekt
een strak gezicht, ogen staren in de verte. Ik hoor de zaal zuchten.
Een laatste lach valt weg. Je verwacht een serieus begin en er komt me
toch een vaag raar verhaal... Prachtig! Dat doet hij erg goed.
Ik hou er niet van om grappen te verklappen of om inhoud te bespreken, maar op zwarte kat
staat een deel van het winnende programma. Dus doe ik t ook zo, ter
herkenning. Zijn verhalen zijn prachtig, over de supermarkt, over afkomst, over de
kalfsragout, over theezakjes, over seks en over het vinden / ontmoeten
/ versieren van een meisje. Fijne droge grappen.
Misschien gevonden als stand-up grap, maar
aan elkaar gepraat als conferencier. Op zich zijn het losse verhalen
met af en toe een lastige brug en Ronald is soms zoekend naar de
overgang. Maar vaak merk ik de overgang niet echt en bovendien is dit
een avondvullende try-out.
Een show met de serieuze noot om het publiek
te verstommen, ontzettend veel grappen, het gedicht voor het gevoel en een prachtig einde.
Waarin ie zelf subtiel in een dubbele laag verteld wat ik meestal van
cabaret vind. De cabarettier: "Je weet niet wie ik ben... Maar ik heb je laten zien wat
ik kan." en zij (jij, ik, het publiek): "Het was wel leuk".
Nou Ronald, dit was niet "wel leuk". Dit was geweldig.
Maandag 10 Januari 2005 at 10:16 pm
Zaterdag was de dag. De dag van het vrijwilligersfeest. Eerst kwam een
etentje voor alleen de vrijwilligers. Er was een vissalade, met
kreeftjes, garnalen, haring en makreel. Een vleessalade, met gevulde
eieren en diverse soorten paté. Een schaal met vruchten, dadels en
kaas. Er was kip curry, babi pangang, saté met los erbij de satésaus en
nog iets lekkers in saus. Grote bakken met rijst of pasta en broodjes,
uitgestort uit een mand, alsof t de mand des overvloeds was.
De complimenten aan mijnheer Henk die dit toch allemaal maar even heeft neergezet.
De zaal was gevuld met de bekende tafels, zoals ook gebruikt bij de slagerfreunden. Dat beloofde ook wat voor de act, Otto Orgel.
Na het eten was het tijd voor de rest van de avond. Iedereen had 5
introducees mogen meenemen. Ik geloof niet dat wij nog verder
vrienden hebben naast ons meet me clubje. Dus zaten we gezellig met
zijn allen aan tafel, te proosten op weer een geweldig jaar.
Je kan zien dat iedereen het goed naar de zin heeft. Herbert en Martijn innig verstrengeld.
Otto was wel aardig, maar een beetje kort. Kort genoeg volgens anderen. Het kon ze niet kort genoeg zijn. De
dj's van de avond Marc en (later ook) Arie hebben ons prima vermaakt
met muziekjes. Hoe later hoe meer mensen op de dansvloer. Leuk!
Ook Freakje was erbij.
Omdat het zaterdag zo gezellig was zijn we zondag verder gegaan met
films kijken. Niet te laat zegt ze nog. Nou lees bij haar maar verder
of dat haar gelukt is.
Donderdag 06 Januari 2005 at 7:44 pm
Op nieuwjaarsdag moet je natuurlijk niet te veel doen. Dan is het
voor de buis hangen, naar een film staren onder het genot van een
wijntje. Maar laat het dit keer een hele leuke film zijn geweest. 
Bridget Jones' Diary
is een hele leuke romantische komedie over een dertiger die probeert
aan de man te komen. Ik heb genoten en ging met een grote glimlach het
nieuwe jaar in.
Met een beetje mazzel kwam ik de volgende dag langs de dvd van Bridget Jones: The edge of reason.
Die heb ik dus vandaag even gezien. Heel fijn, zo op dvd. Hierbij
begint de film waar de vorige is opgehouden, Bridget in de armen van
Mark. Natuurlijk moet er nog heel wat gebeuren voordat zij ook tot de
volgende stap(pen) in hun relatie komen. Er zitten geen saaie momenten
is de film, bijna aan een stuk door gelachen. Hoewel er ook momenten
voorkomen waarbij je een zakdoekje zou kunnen gebruiken om een traantje
te verdoezelen.
Het accent en de uitspraken van Bridget (Renée Zellweger) zijn zo
heerlijk onderkoeld en brits. Zoals mij al bij eerdere films opviel bij
Hugh Grant. Maar ook Colin Firth kan er wat van. Waarbij alledrie zo
heerlijk het stopwoordje 'right' gebruiken als het even niet meezit.
Geweldig!
Ga ze kijken deze films!
Vrijdag 31 December 2004 at 5:26 pm
Iedereen een gelukkig, goed, gezond, gezellig, feestelijk, fijn,
dansbaar nieuwjaar toegewenst. Zoals gebruikelijk vier(d)en we een feestje in zoetermeer. Gezellig bij de Meet Me (laten) dansen in het begin van 2005.
Het nieuwe jaar begon met
vuurwerk en champagne. Ik had een 'echte' fles meegenomen. Die was wel
errug lekker.
Uiteindelijk ging het toch om het
feest maken. Gezellige muziekjes op zetten om mensen lekker te laten
dansen en genieten. Vol verbazing zie je dan weer wat er muzikaal toch
allemaal kan.
Het thema dit jaar was knalfeest, in
stijl. Dat knallen hebben we geweten. De ballonnen kwamen naar beneden
op de tonen van Nena en iedereen ging los. Binnen een paar tellen waren
alle ballonnen geknald. Heel leuk effect!
Jammer maar helaas, er komt een einde
aan ieder feest. Snel de harde kern nog op de foto gezet.
Nu maar afwachten wat er in 2005 weer gebeuren gaat.
Zondag 26 December 2004 at 11:31 pm
1e kerstdag at ik thuis. Dat wil zeggen dat ik geld kreeg voor
boodschappen en dat ik voor 8 mensen 8 gangen heb gekookt.
Natuurlijk vergt dat wat voorbereidingen. Zelfs zoveel dat ik er toch
een week mee zoet geweest ben.
De gerechten waren als volgt: Makreelmousse op toast (met witte
wijn), wildbouillon met bosspaddestoelen, kwartel met appels gegarneerd
met bospeen en groene asperges in calvados-portsaus, met een rosé.
Kwartels bereiden valt best mee.
De kwartels kwamen vers in
een doosje. Eerst even halveren.
Dan even in de pan aanbraden met
de appeltjes erbij.
Vervolgens tien minuten in de oven. Heb je ondertussen tijd om de saus
te maken en de borden te garneren met wortels en groene asperges.
Met dit als heerlijke resultaat.
Daarna een spoom van frambozen sorbet en champagne.
Het hoofdgerecht
bestond uit reerug met een bosvruchtensaus, tuinbonen met spekjes, rode
kool, spinazie, aardappelpuree, peertjes, cranberries en patat, met een
rode wijn. Hier voor
de bereiding. Ik dacht filet gekocht te hebben, was het een hele rug.
Dat was nog een hoop werk om uit te snijden. Maar er blijft tenminste
iets over voor een lekker soepje.
De bosvruchtensaus was erg lekker. De reefilet ook trouwens.
Tussendoor spelen we mikado. Met hele grote stokken. Wel leuk om te
doen. Alleen heb ik niet zo veel stokken geraapt. Ik mocht koken!
Daarna kaasplankje en een groot toetje. Respectievelijk met rode wijn en
dessertwijn.
Het grote toetje was met ijs, chocoladesaus, slagroom, kersenpudding, chocolademousse en bosvruchtenstrudel. Heerlijk!
2e kerstdag at ik met mijn ouders en de rest van de
familie, inclusief neefjes en nichtjes. Ik lees iedereen wel eens zeuren over kinderen of familie,
maar t kan écht erger. Zeker met adhd-kinderen, ook al krijgen ze geen
suiker.
We begonnen met carpaccio van zalm, kalf, tonijn of rund naar
keuze met een rosé, daarna een walnoten kaas-crèmesoep, een
tongrolletje gevuld met zalm en daarbij witte wijn. Een spoom van
frambozen sorbet en champagne (mijn beurt dus hetzelfde). Naar keuze
schnitzel (kinderen), varkenshaas of konijn met wildsaus van
specerijkoek of stroganoffsaus, aardappelkroketjes, cranberries met
mango - zonder mango of alleen mango, snijbonen, sperciebonen, rode
kool en patatjes. Vervolgens ijs met dessertwijn en dan een kaasplankje
met port.
Oké het hoort andersom, maar je kan wel eens wat vergeten....
Ik heb deze kerst zalig gegeten. Al hoef je zelf niet veel als je aan t koken bent.
Donderdag 23 December 2004 at 02:19 am
In één woord, gewéldig. Bierproeven is lekker, bierproeven is leren.
Frans heeft een prima verhaal verteld en ik heb nú al zin in Antwerpen.
Nu de foto's en het bijbehorende verhaal. Uiteraard kan ik weer niet kiezen en heb ik veel foto's te laten zien.
Bier proeven
doe je niet alleen. We zijn gezellig met meer mensen gegaan. Er bleken
een heleboel mensen zich te hebben ingeschreven. Het was goed druk.
Het eerste biertje was een winterkoninck. Een lekker biertje, stevig en speciaal gebrouwen voor deze periode.
Met het bierproeven
is het niet dat je netjes opbouwt ofzo. Nee, drink maar lekker door
elkaar. Dus de tweede was een koninck tripel. Uit commercieel oogpunt
is het tripel gaan heten. Het bier had voorheen een mooiere naam, maar
om het merk beter te profileren op de markt, is voor tripel gekozen.
Lekkere tripel!
Tussendoor vertelde
Frans van de brouwerij verhalen over
Antwerpen, de brouwerij, de
familie die de brouwerij bezit. Hij had ook kadootjes meegenomen. Om je
glas zat een cachet met een nummer er op geschreven.
Ik had nummer dertien en dacht dat ik vast niet ging winnen. Nou wel dus. Ik won als eerste en een mooi
De Koninck overhemd.
Voor tussendoor
waren ook lekkere hapjes gemaakt. Toastjes met vlees, kaas, salade en
pesto. Heerlijk. Die Ien en An van de Westpoint Pub snappen prima hoe
je een leuke avond verzorgd.
Het volgende biertje
was een kerstbier van de Anchor brouwerij. Ik vond het bier wel lekker.
Echt engels, beetje zwaar. Tegen een guinnes aan, maar goed te doen.
Alleen aan onze tafel vonden we dit bier te drinken. De rest van de
proevers wilden naar het volgende bier.
Ondertussen werden we wel steeds vrolijker.
Het volgende biertje
was een gewoon bier. Een gewone De Koninck. Ik was nog bezig met de
Anchor.
Ondertussen kwam er een glas van de tap voorbij. Om het verschil tussen
de fles en de tap te laten proeven. Het verschil was opmerkelijk! Bier
van de tap is veel frisser, smaakvoller en dus lekkerder.
Frans heeft het ons
prima verteld en lustte zelf ook het bier wat ie meebracht. Proost!
Johan zat steeds te
azen op mijn overhemd. Gelukkig wint ie er zelf ook een. Dan kan ik de
mijne mee naar huis nemen.
Herbert wint een
t-shirt. Met prachtige tekst. Ook de voorkant ziet er grappig uit.
Alleen een beetje groot voor Herbert. Moet ie maar een vrouw erbij
zoeken om 't tshirt samen te vullen.
Weer tijd voor bier.
Een Hommelbier, uit de poperingstreek. Een lekker fris en toch stevig
biertje. Dat hebben we in de Westpoint Pub al wel vaker van de tap
geproefd.
Daarna kregen we nog een winterkoninck van de tap. Ook lekker, maar na
een heel fris biertje proefde je toch niet meer de frisheid van de
winterkoninck. Voor de dorst namen we nog een tripel (of twee toe).
Iedereen heeft het
heel gezellig gehad. Ien en An hartelijk dank voor deze gelegenheid.
Volgende keer wordt gekeken om een rondleiding in de brouwerij in
Antwerpen te houden. Lijkt mij een leuk idee. Ik ga mee!
Zondag 19 December 2004 at 10:47 pm
Van vrijdag 17 december tot zondag 19 december lekker weggeweest. Vrijdag en zaterdag culinair uit eten met mijn ouders en zondag weer terug. Een enerverend weekend waarin ik iets meer dan 800 kilometer door Nederland en Duitsland heb gereden. Twee heerlijke maaltijden heb genoten en, op een goed hotelbed, slecht heb geslapen.
Vrijdag
Vrijdag vertrokken van huis naar het hotel. Netjes via de routeplanner alle mogelijke routes afgedrukt en zo ook de heenreis. Alleen blijkt dat toch moeilijk leesbaar of liever begrijpbaar. Op het einde van de route naar het hotel moeten we 'ineens' naar rechts. Gelukkig hebben we twee beschrijvingen. Ook die van het hotel, Burghotel Pass. Het woordje Apotheek helpt dan heel goed!
Ons aangemeld en de sleutel ontvangen. Voor mij geen eenpersoons maar toch een twee persoonskamer, want u bent nogal groot... 
Dat leverde gelijk ook een extra grote kamer op. Groter dan die van mijn ouders.
Met uitzicht op het parkeerterrein wat later in de nacht toch niet zo'n succes was.
Na even uitrusten en bijpraten op de kamer liften we naar beneden en staat onze chauffeur al klaar. Hij zal ons naar de beukenhorst brengen. Het restaurant in Winterswijk waar we twee dagen zullen dineren. Mijnheer blijkt ook voor ons de borden op tafel te komen zetten, heeft onze wijn uitgekozen (in overleg met de vinoloog) en dirigeert het bedienend personeel.
Gelijk wordt er een bordje met komkommer, een sausje en een glas olijven neergezet. De vlotheid en vriendelijkheid van de bediening zal een trend van twee dagen inzetten. Gezellig, voortvarend, voorkomend en met het juiste tempo.
Ik neem als aperatief een glas witte wijn. Lekkere wijn.
Het restaurant ziet er gezellig uit. 
Een mooie, grote, kerstboom in het midden van de ruimte zonder storend te zijn. Grote en kleine tafels naast elkaar. In korte tijd stroomt het restaurant vol en wordt ons een klein hapje vooraf aangeboden.
Er wordt de keuze aangeboden eerst alles wild of morgen alles wild. Morgen dus, met de 7-gangen. Vandaag met de vier krijgen we een stukje vis erbij. Netjes wordt gevraagd wat we absoluut niet lusten, dus antwoord mijn moeder zuurkool en spruitjes. Ik benadruk nog even dat ik beiden wel lust.
Onze eerste gang is een ehh, iets van ganzelever in vet. Ik heb de naam niet goed onthouden, leek een soort pate maar met brokken lekkere dingen erin waaronder dus die ganzenlever. Lekker!
Daar hebben we een glas witte wijn bij. Lichte wijn, uit het bijpassende wijnarrangement.
Voor de tweede gang krijgen we een andere witte wijn. Een beetje 'slapper' dan de eerste met subtielere smaak. Als dit boven de ganzenleversmaak moet uitkomen maken wij ons zorgen.
Gelukkig legt de ober uit dat deze wijn precies bij het gerecht is uitgezocht. De subtiele zuursmaak zal erbij passen.
De tweede gang is snoekbaars, bedekt met jambon de serrano op een bedje van zuurkool. De wijn past inderdaad prima.
Helaas krijgen mijn ouders hun gerecht op groene asperges. Past nèt even minder bij de wijn. Tja...
De derde gang is gelijk het hoofdgerecht. Hertenbiefstuk op een bedje van lof met een reepje aardappelloftaart. Het vlees heerlijk mals, mooi gesneden, met lekkere specerijensaus erbij. Zálig. De gekozen wijn bevalt ons niet zo. We worden verrast met een andere wijn. Wel erg koud, maar dat warmt wel bij tijdens het eten. Lekker vol en robuust.
Als desert een mandarijnentaartje en een glas met iets met pistachenoten erin. Helaas kan ik al die namen niet zo goed onthouden. Met een lekkere desertwijn die we nog niet kennen. Een St. Inez. Uit Mapa valley dachten we. Later blijkt t net iets anders.
Daarna koffie met likeur. Een prachtige salonkar vol met cognac en likeur. Mijn moeder neemt een 150-jaar oude grand marnier. Schijnt heerlijk te zijn. Kostte ons echt wel wat overtuigen, maar ja je kunt maar één keer genieten.
Zaterdag
Zaterdag begint al onrustig om 2 uur snachts, als de gasten van een feest uitgebreid afscheid nemen op de parkeerplaats. Ik hoor meerdere keren auto's starten, mensen vertrekken, de kroeg aan de overkant uit lopen en ondertussen lig ik met mijn voeten buiten het bed, te wachten op de slaap.
Gelukkig wordt het ook weer ochtend en volgt het ontbijt. Koffie en brood. Vervolgens op weg naar Emmen, naar een winkel waar ze ook banken verkopen. Misschien hebben ze daar meer smaken. Na 2 uur rijden zijn we in Emmen en vinden we op een volle parkeerplaats een plekje. Lekker een bak koffie gedronken en de winkel opgezocht. Maar niet meer informatie gekregen over de bank. Wel er nog eentje in een andere leersoort gezien.
Daarna naar mijn zus in duitsland gereden. Vanaf Emmen, maar een uurtje! Onderweg begonnen de eerste zware buien al. 
Later veranderde dit in natte sneeuw. Ik moest de snelheid van 170 zelfs matigen tot 110. Heftig weer.
Bij mijn zus lekker thee met een eigengemaakte stroopwafel gekregen. Ondertussen de boom bewonderd. Mooi kleurtje zo.
Na een uur bezoek weer terug naar het hotel. Dik 2,5 uur rijden. Die probeer ik in te korten met wat snelheid op die mooie duitse wegen. Maar de regen, sneeuw en hagel werken niet mee. Dikke buien onderweg. Op sommige plekken blijft de sneeuw liggen. Op diverse plaatsen zien we zwaai- en knipperlichten van hulpverleners en mensen die van de weg zijn geraakt.
Twee keer rijden we een stukje verkeerd. Het is donker en buiten hoost het. Niet raar dat je de weg kwijtraakt.
Even na zessen komen we weer bij het hotel. We kleden ons om en onze chauffeur staat al beneden. Timing! We mogen nog even blijven, maar zouden ook al mee kunnen. Dat doen we dan.
Pa en ik beginnen met een biertje tegen de dorst en moeders neemt een wijntje. Het glas olijven, de komkommer en radijsjes volgen als snel. Samen met een broodje.
Dan krijgen we weer een hapje van het huis. Een oester en een klein bonensoepje. Lekker voorafje. Thuis zou ik dat al als extra gang rekenen.
Maar dan begint het diner echt! Het voorgerecht is een carpaccio van hert. Heerlijk mals, dun gesneden. Je zuigt het zooo naar binnen. Lekker met een aardige rosé erbij.
Dan volgt er een typisch bord. Hele brede rand. Erin zit een wildboullion. Lekker, maar mag krachtiger, net als de wijn. Dat is misschien iets van onze smaak dat we voller en meer smaak willen. Meer uitgesproken.
Gelukkig komt dat ook. Er wordt een rode wijn ingeschonken. Dezelfde die we gister geweigerd hebben. De fout wordt direct hersteld door ons een speciaal zwaardere wijn te serveren. Een wijn uit de Navarra. Heerlijk. Maarja, wat moet daarbij voor gerecht. Op de foto is het bijna niet te zien. Het is een rollade van hazerug in portsaus. En lekker! Ahh, heerlijk. De wijn past er prima bij!
De bediening is ook vlot en attent. Onze glazen (wijn én water) worden tijdig bijgevuld. Als één van ons een leeg glas heeft komt men alweer langs. Bij de voorgerechten is dat ook zo met de broodjes. Op? Wilt u nog een broodje? Prima gedaan!
Na de voorgerechten een sorbet. Deze wordt in de wijnkelder geserveerd, of we dat willen. Maar natuurlijk! Dat willen we meemaken! De sorbet is van frambozen en zwartebessenijs in een champagne. Heerlijk!
Daarna even in de wijnkelder gesnuffeld en zo kwamen we ook de desertwijn van gister tegen. Een Santa Ines uit Maipa valley. Uit Chili dus.
Weer terug naar boven krijgen we een Shiraz ingeschonken. In hele grote bolronde glazen. Lekkere wijn, uit '99. Men had ons beloofd dat de wijn beter zou zijn dan de Navarra en dat was zo. Maar wat wordt dan het hoofdgerecht? Dat mag dan ook zwaarder van smaak zijn. Everzwijn denkt de een, Olifant zegt de ander. Jaja, zwaarder...
Maar het blijkt eendeborst. Hadden we ook al bedacht maar weer verworpen. Toch blijkt eendeborst een prima keuze. Heerlijk. Goed gebakken, lekkere saus en heerlijke aardappelpuree. Wat mij toch opvalt hoe mooi, kunstzinnig bijna, alles is opgemaakt. Helaas nu geen foto in onbeschadigede staat. Ik kon me niet meer inhouden.
Na het hoofdgerecht en een paar glazen wijn verder kwam er het fameuze kaasplankje. Een kar vol kaas om uit te kiezen. Ieder van ons heeft een ander kaasje gekozen en samen hebben we heerlijk van de kleine hapjes genoten met een glas port erbij.
De kaasmijnheer had netjes witte handschoenen aan en heeft over ieder stukje kaas iets uit te leggen. Op het moment van uitleg denk je dan, lekker. En als je het proeft heb je iets van, wat is het ook alweer. Toch prima genoten.
Het desert bestaat uit chocolade-marsepeintaart bedekt met pistache ijs en een beetje, ehh, rode saus. Heerlijk. Samen met een rode wijnlikeur, parsek geloof ik. Weer prachtig opgemaakt.
Dan de koffie, dit keer met Piore William. Iets anders, wat je thuis niet zo snel haalt. Mijn moeder kon de verleiding niet weerstaan en nam weer een glaasje, hoewel, t was een grote cognacbowl, met heerlijke grandmarnier van 150 jaar oud.
Deze nacht iets beter geslapen dan de vorige. Het hotel had nu ook geen groot feest.
Zondag
De eerste geluiden hoorde ik pas om 6 uur, van een startende auto en krabbend over de ramen. Ik draaide me nog eens om en werd nét voor de wekker wakker.
Als eerste arriveerde ik bij het ontbijt. Iets wat me thuis nooit zal overkomen. Dan kan je me pas om 2 uur op verwachten. Buiten blijkt het mistig en koud. We horen dat het glad is buiten.
Na het ontbijt weer naar huis. Koffers gepakt en in de auto gelegd. De zon heeft de voorruit al ontdooid. Ik keer de auto even en we lopen een rondje. Voor het laten ontdooien van de achterruit. Inmiddels is het een prachtig zonnige zondagochtend geworden. Dit laat het hotel ook mooi uitkomen.
De schaduwzijde vertoont nog wat mist. En op de parkeerplaats is het koud.
Inmiddels is de achterruit ook ontdooid en kunnen we op reis. De terugreis van twee uur. Dat doe je natuurlijk niet in één keer op zo'n mooi weekend.
Onderweg even de krant gekocht. Daardoor was het gelijk stil in de auto. Natuurlijk op zondag wordt groot het nieuws gebracht dat Maxima weer zwanger is. Echt nieuws voor een zonnige zondag achter in de auto.
Nog één keer gestopt voor een kopje koffie en een hapje. Een heel gewoon kroketje. Omdat het daar ook restaurant heet op een schaaltje met een takje groenvoer. Best een aardige kroket, maar het weegt niet op tegen het weekend wat we achter de rug hebben.
Enerverend met de storm, fijn door de vriendelijke en attente bediening, heerlijk door al het lekker en afzien door een hotelbed. Ik wil volgend weekend best wéér.
Woensdag 15 December 2004 at 5:40 pm
Zaterdag at ik olijven gevuld met een beetje kaas. Vandaag heb ik
gevonden waar ze vandaan komen. Zaterdag waren ze groen. Maar er zijn
ook zwarte gevulde olijven.
Gelijk maar een bakje tadziki erbij genomen. En lekker!
En dat terwijl ik helemaal niet van plan was olijven te kopen. Ik
moest de wijn bijvullen die afgelopen zondag is opgegaan. Een aantal
flessen waren speciaal voor zondag gekocht en een paar niet. Maar nu
heb ik weer een doos wit, een doos rosé en een doos rood van Arauco.
Volgens de doos chileens, volgens google gewoon een regio ofzo. Ach,
als het maar lekker is.
Misschien wel al voor de kerst.
Maandag 13 December 2004 at 11:28 pm
Zondag dus een etentje. Nou zeg maar gerust diner. 
Zoals eerder gemeld zijn daar de voorbereidingen. Met zijn drieën
hebben we een volledig diner klaar gemaakt. Daar hoorde saté bij.
Natuurlijk maak je sate op de barbecue. Dat je die barbecue dan wat
onconventioneel aansteekt toont alleen maar hoe creatief wij bij het
meetmeteam zijn.
Dan gezellig met zijn allen aan tafel.
Veronica had de salades gemaakt. Sojasalade en hete komkommer salade.
Staat me iets van bij dat dat Atjar ketimoen heet.
Eric heeft Rendang, Sate van kip en Gado gado gemaakt. De sate,
heerlijk gemarineerd en mals. De rendang, lekker zacht, hele fijne
smaak. Hmmm, smullen!
Ik heb de rest gemaakt. Nasi goreng,
Bami goreng, Sajoer boontjes en Ikan bali. Die Ikan Bali heeft een
tijdje in de oven staan pruttelen en was lékker, ahhh.
Bij het eten had ik een fijne rosé uitgekozen. Dat verhoogde het gezelligheidsgevoel erg sterk.
Dan zijn er altijd mensen aan het woord tijdens het eten. Dat kun je wel zien.
En even de aandacht voor de fotograaf.
Dus mocht iedereen de camera even
vasthouden om een foto van elkaar te maken. Ik heb er maar een kleine
collage van gemaakt. Het zijn al zoveel foto´s.
Vervolgens begin je met opruimen om plaats te maken voor het desert.
Gezelig allemaal even een paar borden meepakken en voor sommigen een
nicotinepauze. Dan dat desert...
Bij een dessert hoort slagroom. Daarom
maar even een verkleinig van de volledige foto. Want anders is het
beeld misschien té schokkend.
Gelukkig kan slagroom ook bij het ijs.
Alleen wil iedereen altijd zo veeeeeeel slagroom.
Dus doe je wat op een bordje.
Dan hoef je het alleen nog maar op te
eten. Er was ook chocoladesaus en samen met de slagroom leverde dat een
heerlijk desert.
Met de slagroom waren er ook nog even andere spelletjes in gedachten.
Het is geloof ik alleen bij het vullen van oren gebleven. En de
chocoladesaus... ging op het ijs.
Na de afwas een film. Gezellig samen lachen, commentaar leveren en
proberen het verhaal te volgen. Films zijn in het engels dus wel stil
zijn!
Ondertussen koffie of thee, met amaretto en spekkoek. De spekkoek
natuurlijk een klein beetje opgewarmd zoals de traditionele eters wel
weten.
Dat stil zijn levert voor diverse mensen verschillende problemen op. Standaard is daar de man in de stoel.
Lekker onderuit. Hoeveel film hij meegekregen heeft hebben we niet meer gehoord.
Anderen lágen op de bank. Met deze foto netjes stil. Maar ik heb
foto´s...
Dat zie je ook
aan de reacties van zij die er naar moeten kijken. Soms kán het gewoon
écht niet.
Kijk, kijk, kijk.
Het was gewoon té gezellig. Ik geloof nooit dat er nog iemand een
beetje lekker gewerkt heeft op maandag. Ik trouwens ook niet. Niet dat
ik brak was, maar gewoon nog voldaan. Voldaan van een ontzettend
gezellig weekend. Feest met
vrienden is ook zoo fijn.
Zaterdag 11 December 2004 at 5:58 pm
Zondag hebben we een etentje. Dat vergt nogal wat voorbereidingen. Eerst haal je wat recepten op. Daarmee begint de lekkere trek. Dan bespreek je met iedereen wie wat gaat maken. Daarvoor heb ik een kookboekje van een leverancier ooit bij een kerstpakket gehad. Dat maakt het kiezen makkelijk.
Vervolgens ga je naar de toko en wat super markten voor ingrediënten. Gelukkig zijn er zowel bij de toko als in de supermarkten ook mixen te krijgen van diverse leveranciers. Dat maakt het kookwerk straks iets makkelijker.
Op het laatste moment dacht ik aan een dessert. Wéér naar de
supermarkt. Ik heb er nu 3 uur winkelen opzitten en het koken moet nog
beginnen. Ik heb er echt zin in. Morgen méér.
