Pepijn Cabaretdagen 2005 / 3
Zondag 26 Juni 2005 at 3:47 pmVrijdag was de een-na-laatste Pepijn cabaretdag. Voor mij was het de derde en laatste dag. Na een erg enerverende dag, nog even genieten van de mooie cabaret die Pepijn iedere keer weet te kiezen.
De presentator van de avond, Jelle Kuiper,
weet de zaal snel tot aandacht te brengen. Dat blijkt iedere keer
tussen de cabaretiers door. Uiteraard zijn t (standaard) truukjes. Dat
geeft helemaal niets, want het werkt.
Ook iedereen even betrekken, wat nieuwsgierige vragen stellen. Dat maakt het net meer een huiskamer.
Als eerste cabaretier mag Patrick Spekman op. Hem had ik eerder zien presenteren, maar nog geen programma van gezien. Heerlijk druk is ie.
Hij doet kleine stukjes toneel, vertelt over vakantie en laat op een knappe manier een aantal mensen de revue passeren.
Grappig detail is dat ie nèt even afgeleid wordt door het publiek. Maar
herpakt zich en, na een slok bier, vertelt vervolgens naadloos zijn
verhaal verder. Mooi werk!
Bij de man aan de bar was ook zijn mimiek heel fijn. Ik hoorde (en zag
t zelf ook) reacties uit de zaal: Zijn ogen, kijk zijn ogen! Heel
trefffend die man aan de bar neergezet.
De tweede cabaretier van de avond is Jeroen Pater. De vorige keer op dag één
al een keer van mogen genieten. Na de voorstelling praatte ik even met
hem en hij vroeg op te letten hoe het de volgende keer zou gaan. Nu bij
deze dus:
Jeroen, het ging fantastisch! De snelheid zat er goed in. Het publiek
van deze avond werkte prima mee. Het verhaal van het uitmaken van de
relatie, al die vrouwen kreunden "ja, ja, zo gaat het". Prachtig! Met
tranen in hun ogen het verhaal aanhorend. Onduidelijk voor mij was of
dit van de emotie of van lachen was. Mooi was het wel.
Vervolgens weer de twist in het verhaal. Het publiek is ademloos.
Twijfelend, moet er wat gebeuren of hoort dit zo? Iedereen zit op het
puntje van zijn/haar stoel. Dan gaat Jeroen verder. De interactie met
het publiek is erg leuk. Hij verteld een verhaal, het publiek denkt een
deel te kennen en 'boem' zet ie je toch even op je plaats. Briljant
moment.
Dus Jeroen, dit gaat echt een goed verhaal worden. Nee, het ís een goed verhaal. Ik kom graag weer kijken.
Als derde en laatste cabaretier komt Michiel Peereboom
op. In een fijn colbert en een mooi t-shirt. Daar komt ook het eerste
commentaar op. Mooie tieten denkt Michiel te horen, neeeheee, moooi
teee-shirt. Oh okee.
Affijn, de toon is gezet. Er lijkt geen vaste lijn in dit programma.
Michiel is zoekende. Hij laat briljante kleine stukjes cabaret zien.
Wordt vervolgens weer gigantisch afgeleid door de zaal. Staat een
moment zelfs even met de handen in het haar (nee, die foto zal ik niet
plaatsen) en weet met een paar mooie liedjes toch een tevreden bezoeker
achter te laten.
Ik wil Michiel wel eens zien
als ie een programma speelt. Met cabaretdagen is het toch lastig wat je
wil laten zien. Nieuw werk uitproberen of bestaand materiaal spelen.
Michiel was nu op de improvisatietoer. Had daar prima zijn aandacht
bij. De hele familie op de derde rij werd betrokken. De details goed
onthouden. Alleen wat ermee te doen was lastig. Echt goed bruikbaar was
de informatie niet.
Toch zag ik hier iemand die het vak beheerst. Techniek, kennis en kunde
zitten denk ik wel goed. Nu nog een mooi programma dat ik kan gaan zien.
De cabaretdagen zijn weer afgesloten. Ik heb genoten dit jaar. In zo'n korte tijd zo veel leuke dingen zien. Volgend jaar wil ik wel weer.
Geen reacties on Pepijn Cabaretdagen 2005 / 3: