« Want??? | Home | Wolkenvelden »

Pepijn Cabaretdagen 2005 / 1

Zaterdag 11 Juni 2005 at 11:52 am

Het is weer zover. Het is juni en er zijn de Cabaretdagen. Editie 2005, dag drie.
Voor mij was het de eerste dag van de dagen. Terwijl netjes vertelde dat het de derde dag was en de eerste cabaretiers aankondigde. Theo verteld dat netjes rustig, zonder microfoon en krijgt heel snel de zaal stil en rustig.

Brukx en Kempen Dan begint de voorstelling van . Nadat ze de trap afkomen stormen, zoeken ze op een originele manier een eerste slachtoffer uit de zaal. Dit is erg leuk gevonden.
Ze gebruiken stukjes van superbekende liedjes om hun voorstelling Sjoelen een rode draad te geven. Daarmee trek je nét ook het publiek mee. Er is gelijk herkenning en zin om mee te doen. Gelukkig, of misschien helaas blijft het dan bij twee of drie regels en doen ze weer een eigen liedje.
Zo komen ze dan ook op de omgekeerde improvisatie. Waarbij de bezoeker dus leuk en snedig mag zijn. Dat valt nog niet mee, al zijn er die hun best doen. Uiteindelijk is het dat eerste slachtoffer die ze stil krijgt. "Wanneer zijn jullie klaar?". Daar hebben de heren zo snel geen antwoord. Zij wordt als beste kandidaat "bedankt" wordt met een liedje.

Theo van den Oever komt weer vertellen over de volgende cabaretier. En passant ruimt hij ook leuk even het podium leeg. Grappig.

Nathalie Baartman komt op in een soepjurk uit vervlogen tijden. Ze vraagt zich af of ze niet hip is. Met een prachtig accent legt ze uit hoe zij in de wereld staat. Hoe zij ervaart dat 'men' naar haar kijkt.
Met een beetje bewegingstechniek en mimiek wordt die uitleg ondersteund. Dat vind ik altijd fijn om te zien. Dat je ook zonder woorden iets duidelijk maakt.

Met woorden en zonder beeld weet ze een klein intermezzo te maken om zich om te kleden. Vol verbazing zit ik ineens naar een hele andere Nathalie Baartman te kijken. Zelfde accent, de visie op de wereld door getrokken, maar anders gekleed. Dit geeft een leuk effect. Uiteraard spelen de gymnastische bewegingen daarbij ook een rol.
Waarbij de laatste metamorfose mij weer in verbaasd doet kijken waar ze t allemaal vandaan haalt.

Na de pauze kondigt Theo van achter het gordijn Theo van den Oever aan. Een paar fijne liedjes op de gitaar. Nu valt t mij zeker op, nu hij met microfoon spreekt. Theo heeft een prachtige radiostem. Die dwingt je gelijk tot aandachtig luisteren. Zijn is ook van de klassieke tak. Daar wil ik nog wel een avond naar gaan kijken.

Jeroen PaterAls laatste wordt aangekondigd. Hem zag ik al eerder wat grappen maken. Nu zag ik dat die grappen onderdeel zijn van een . Misschien wel een avondvullende show, dat zie je niet zo goed op de cabaretdagen.
Er vallen een aantal dingen op. Hij begint wat onrustig, zegt dat zelf ook en blijft ongeloofelijk veel water drinken. Dat blijkt en blijft de rode draad door zijn show.
Ondertussen deelt hij levenservaring met het publiek. Hoe hij in de trein zit, het wordt uitgemaakt met een meisje. Tot ie met een twist en tot grote schrik van de zaal zijn programma op zijn kop zet.

Het is stil in de zaal. Je kijkt ademloos toe. Waar moet dat heen... Je wil reageren en een enkeling doet dat ook. En weer wordt je op t verkeerde been gezet.
Erg leuk gevonden.

Over twee weken zien we Jeroen weer. Aan een programma schijnt blijvend geschaafd en gesleuteld te worden tot het loopt als een soepel geoliede machine. Tot je als zaal niet meer kán van het lachen. Ik denk dat het met Jeroen die kant wel opgaat.

Oja, *trots*. Let bij het programma van de cabaretdagen even op de bovenste . Ziet u het verschil? ;-)

on Pepijn Cabaretdagen 2005 / 1: